moonplanet: Green-coloured image of a girl. (greengirl)
[personal profile] moonplanet
(Ik heb geen/zo min mogelijk spoilers in mijn recensie geschreven)

Titel: Gone - Verlaten (op Librarything, op Hebban.nl, op Goodreads)
Oorspronkelijke titel: Gone - The Exile
Auteur: Michael Grant
Vertaler: Maria Postema
Taal: Nederlands, oorspronkelijk Engels
Serie: Gone #1, in totaal 6 delen (al komt in oktober het eerste deel van de vervolgserie uit, dus dat zou dan eigenlijk deel 7 zijn).
Soort uitgave: paperback
Aantal pagina's: 495
Uitgever: Van Holkema & Warendorf
Jaar van publicatie: origineel Engels 2008, origineel Nederlands 2012, mijn editie 2016 (vijfde druk)
ISBN-nummer: 9789000313655
Trefwoorden: science fiction, instortende beschaving, wereld zonder volwassenen, vreemde krachten
Waarom ging ik het lezen: "Gone" is een serie waar ik al een hele tijd nieuwsgierig naar was, ook omdat Michael Grant samen met zijn vrouw Katherine Applegate de "Animorphs"-serie heeft geschreven, wat één van mijn favoriete series is. Ik kwam dit boek tegen in een minibieb, dus toen moest ik het natuurlijk wel meenemen en lezen!
Aanrader: Ja, maar hou er wel rekening mee dat het deel 1 van een serie is.

Korte samenvatting:
Van het ene op het andere moment is iedereen ouder dan 15 jaar verdwenen. Er zijn alleen nog kinderen over in het stadje en er is geen contact meer met de buitenwereld - er is een soort muur verschenen die het hele gebied omringd. Sam, die zelf ook bijna 15 wordt, probeert samen met zijn vrienden uit te zoeken wat er aan de hand is, terwijl iedereen probeert zo goed mogelijk te overleven in deze nieuwe wereld.

Achterkanttekst:
Tijdens een doodgewone schooldag ziet de veertienjarige Sam tot zijn verbijstering zijn leraar pal voor zijn ogen verdwijnen. Zomaar ineens... weg! Algauw blijkt dat iedereen die ouder is dan vijftien jaar op hetzelfde moment is verdwenen. Bovendien is er een ondoordringbare barrière rond de stad opgetrokken, waardoor er geen contact meer mogelijk is met de buitenwereld. Er breekt een enorme chaos uit.
Net buiten de stad neemt Caine de leiding over het internaat en daarna ook over het stadje. Eerst weet hij enige orde te scheppen, maar gaandeweg voert hij met een aantal volgelingen een waar schrikbewind.
Hoewel Sam helemaal geen leidende rol wil, besluit hij tenslotte toch dat hij de kwaadaardige Caine moet tegenhouden. Maar intussen komt de dag dat hij zelf vijftien jaar zal worden steeds dichterbij...

Over de achterkanttekst:
Er ligt meer binnen de barrière dan alleen het stadje, ook het internaat en een stuk van een natuurpark en de zee met wat kleine eilandjes.

Eerste pagina van hoofdstuk 1: 299 uur, 54 minuten:
Het ene moment stond de leraar nog over de Burgeroorlog te praten. En het volgende moment was hij weg.
Leraar aanwezig.
Leraar weg.
Geen 'poef'. Geen lichtflits. Geen knal.
Sam Temple zat tijdens het derde uur geschiedenis naar het bord te staren, maar in gedachten was hij heel ergens anders. In gedachten was hij op het strand, samen met Quinn. Op het strand met hun surfplanken, waar ze zich schreeuwend schrap zetten voor die eerste duik in het koude water van de Grote Oceaan.
Heel even dacht hij dat hij het zich verbeeld had dat de leraar verdween. Heel even dacht hij dat hij aan het dagdromen was.
Sam draaide zich opzij naar Maria Terrafino, die links van hem zat. 'Dat zag jij toch ook, hè?'
Maria staarde strak naar de plek waar de leraar had gestaan.
'Eh... waar is meneer Trentlake?' Dat was Quinn Gaither, Sams beste, misschien wel enige, vriend. Quinn zat recht achter Sam. Ze hadden allebei het liefst een tafel bij het raam, want soms kon je, als je precies de juiste hoek te pakken had, net een pieplein streepje water zien glinsteren tussen de schoolgebouwen en de huizen verderop.
'Hij is vast even weggegaan,' zei Maria, maar het klonk alsof ze het zelf niet geloofde.

Over de eerste pagina:
Hoofdstuk 1 begint precies op het kritieke moment: dat de verdwijningen plaatsvinden.

Recensie:
Verhaal:
Wat er gebeurt is onwaarschijnlijk: iedereen boven de 15 jaar, en vervolgens zodra iemand 15 jaar wordt, verdwijnt. Ook is er een vreemde, ondoordringbare muur rondom het gebied verschenen en lijken een aantal kinderen speciale krachten te ontwikkelen, zoals vuur schieten uit hun handen, of dingen laten vliegen. Het is echter realistischer dan de superhelden van Marvel: hier zijn het kinderen die zelf hun krachten ontdekken en er is geen "school" waar ze heen kunnen om er mee om te leren gaan.
Bij iedereen komt ook vrij vlot naar voren of ze hun krachten voor het "goede" of "kwade" willen gebruiken, maar gelukkig is niet iedereen persé goed of slecht. Dat maakt alle personages interessant, niet alleen Sam. Eigenlijk heeft bijna elk personage wel een belangrijke rol, al is niet ieders rol even groot. De veranderingen in de wereld hebben wel verschillende invloeden op de kinderen: sommigen proberen hun best te doen alles zoveel mogelijk te houden zoals het was toen de volwassenen er nog waren, maar weer anderen houden zich niet meer in nu er geen volwassenen zijn om ze te corrigeren en beginnen andere kinderen te terroriseren. De tijdslijn van dit boek beslaat maar iets minder dan twee weken (300 uur), dus dit verhaal laat wel zien hoe snel een "beschaving" kan instorten (al blijven de elektriciteit en het water hier wel werken, binnen een week is de wereld al niet meer de wereld die ze kenden) en tot wat voor soort wrede dingen mensen in staat kunnen zijn, ook kinderen.

Het tempo ligt hoog en je wil als lezer continue weten hoe het verhaal verdergaat. Sam en zijn vrienden zijn namelijk ook voortdurend op zoek naar antwoorden op vragen waar de lezer ook het antwoord op wil hebben.

Het verhaal is gepubliceerd in 2008 en er zitten dan ook een aantal referenties in naar dingen die op dat moment populair waren, zoals Pokémon en Harry Potter. Nu kent iedereen deze series nog, maar over een tiental jaren zal het boek juist door deze referenties wat gedateerd lijken, terwijl je het verhaal zonder deze referenties best in een wat ruimere tijdsperiode zou kunnen plaatsen.

Het is helaas ook geen boek dat echt op zichzelf staat. Je krijgt wel een soort antwoord op de belangrijkste vragen en het verhaal in dit boek wordt redelijk afgerond, maar om de hele situatie te doorgronden, moet je eigenlijk wel de rest van de serie lezen.

Schrijfstijl:
De schrijfstijl is een prettige afwisseling tussen dialogen en beschrijvingen.

Spelfouten/Typefouten:
Bladzijde 49:
De gave die hij al eens gebruikt had en waarmee hij toen bijna iemand had vermoord De gave die hij net weer had gebruikt, waarmee hij de persoon die hij had willen redden eigenhandig had gedood.
=
De gave die hij al eens gebruikt had en waarmee hij toen bijna iemand had vermoord. De gave die hij net weer had gebruikt, waarmee hij de persoon die hij had willen redden eigenhandig had gedood.

Afbeeldingen:
Voorin het boek staan twee kaarten: van het stadje zelf en van de gehele omgeving waarbinnen het verhaal zich afspeelt. In het verhaal zelf is van alles echter zo duidelijk beschreven waar het ligt, dat kaarten niet persé nodig zijn. Het is wel een leuke toevoeging.

Conclusie:
De wereld is heel interessant opgezet en er worden een aantal mysteries opgelost, maar het is duidelijk een eerste deel: niet alle vragen worden beantwoord.

Herleesbaarheid:
Ik ga dit boek niet nog een keer lezen, maar ben nu zeker wel nieuwsgierig naar de andere boeken in deze serie.

Links:
- Deze recensie op Goodreads.
- Deze recensie op Hebban.nl.

Profile

aoimaboroshi: (Default)
Aoi Maboroshi

December 2009

S M T W T F S
  1234 5
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

Style Credit

Expand Cut Tags

No cut tags
Page generated Mon, Sep. 25th, 2017 09:52 am
Powered by Dreamwidth Studios